سابقه و هدف: حس عمقی یکی از حس های پیکری است که به منظور کنترل عضلانی توسط سیستم عصبی مورد استفاده قرار می گیرد. پوسچر نا مناسب یا درد از عوامل برهم زننده حس عمقی است. یکی از پوسچرهای نامناسب، پوسچر جلوآمده سر می باشد. هدف از این مطالعه بررسی خطای بازسازی وضعیت گردن در افراد مبتلا به جلو آمدگی سر با و بدون گردن درد و افراد سالم است.مواد و روش ها: مطالعه حاضر از نوع مورد- شاهدی است که 31 فرد مبتلا به جلو آمدگی سر بدون گردن درد، 31 فرد مبتلا به جلو آمدگی سر با گردن درد و 31 فرد سالم در آن شرکت کردند. ابتدا دامنه حرکات گردن در سه گروه، ارزیابی شد و سپس خطای بازسازی وضعیت گردن در زاویه ی هدف (50 درصد ازکل دامنه حرکتی در هر حرکت) برای حرکات خم شدن گردن به جلو و عقب، خم شدن جانبی گردن به راست و چپ و چرخش گردن به راست و چپ، با استفاده از دستگاه سنجش دامنه حرکتی گردن (Cervical Range Of Motion) اندازه گیری شد. به منظور بررسی شدت درد از مقیاس آنالوگ دیداری درد (VAS) استفاده شد.یافته ها: دامنه حرکتی در افراد مبتلا به جلو آمدگی سر در برخی جهات به طور معنی داری کمتر از افراد سالم بود (0.05>p) هم چنین خطای مطلق بازسازی زاویه هدف در بیش تر حرکات در افراد مبتلا به جلو آمدگی سر (با و بدون درد) به طور معنی داری بیش تر از افراد سالم بود (0.05>p). در افراد مبتلا به گردن درد، میانگین شدت درد 0.68±4 گزارش شد.استنتاج: احتمالا وجود پوسچر جلوآمده سر چه با درد و چه بدون درد باعث می شود که خطای بازسازی وضعیت تحت تاثیر قرار گرفته و میزان خطا بیش تر شود اما وجود درد باعث ایجاد خطای بیش تر نمی شود.

مقدمه: گردن درد، دومین ناتوانی شایع عضلانی اسکلتی بعد از کمر درد محسوب می شود. علی رغم شیوع بالای گردن درد هنوز درمان این بیماری به عنوان یک چالش اساسی مطرح است. تمرین ثبات دهنده گردن روشی است که برای بهبود مکانیسم های درونی ستون فقرات طراحی شده است و سبب ثبات فقرات گردنی و آسیب ناپذیری آن می گردد. از طرفی درمان های دستی گروهی از درمان های کم هزینه، با حداقل عوارض جانبی هستند که در درمان گردن درد مورد استفاده قرار می گیرند. هدف: هدف از این مطالعه بررسی مقایسه تاثیر تمرینات ثباتی با و بدون تکنیک ریلیز وضعیتی بر میزان درد و دامنه حرکتی گردن مردان دارای گردن درد مزمن بود. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی است. جامعه آماری شامل کارمندان بانک ملت استان تهران بود که به صورت هدفمند و در دسترس 24 نفر دارای گردن درد مزمن به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. نمونه ها به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول (مداخله)، تمرینات ثباتی همراه با تکنیک ریلیز وضعیتی و گروه دوم (شاهد)، فقط تمرینات ثباتی را دریافت نمودند. هر گروه، پنج هفته درمان را یک روز در میان دریافت کردند. درد بر اساس مقیاس بصری درد و دامنه حرکتی گردن به وسیله گونیامتر، قبل و 48 ساعت بعد از درمان ارزیابی شد. روش های آماری مورد استفاده شامل آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر بود. یافته ها: بررسی های درون گروهی نشان داد که اختلاف معنی داری در مقیاس شدت درد و دامنه حرکتی گردن بعد از مداخله تمرینی در هر دو گروه مشاهده شد (0/005

سابقه و هدف: تغییر پاسچر کتف و الگوهای فراخوانی عضلات ناحیه سرویکوبراکیال به عنوان ریسک فاکتورهای بالقوه ای برای گردن درد ذکر شده است. تغییر در راستای کتف در طی اختلالات آن می تواند از طریق تغییر تنش عضلات آگزیلااسکاپولار به طور بالقوه بر بیومکانیک ستون فقرات گردنی اثر بگذارد. بنابراین هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر تمرینات فعال کتف بر درد، ناتوانی، دامنه حرکتی گردن و راستای کتف افراد دارای گردن درد مزمن بود. مواد و روش ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 24 فرد واجد شرایط به صورت دردسترس انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه مساوی 12نفره (گروه تمرینات فعال کتف و گروه کنترل)، تقسیم شدند. درد، ناتوانی، دامنه حرکتی گردن و شاخص چرخش بالایی کتف، قبل و بعد از مداخلات با رویه یکسان به ترتیب توسط مقیاس بصری درد، پرسشنامه شاخص ناتوانی گردن، دستگاه MyoMotion 3D و کالیپر اندازه گیری شدند. داده ها با استفاده از آزمون واریانس همراه با اندازه گیری مکرر و نیز آزمون تی زوجی در SPSS نسخه 19، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: کاهش معنی داری در درد (0/001P=) و ناتوانی (0/001P=) و نیز افزایش معنی داری در دامنه حرکتی گردن (0/001P=) و شاخص چرخش بالایی کتف (0/027P=) در گروه مداخله نسبت به گروه کنترل مشاهده شد. نتیجه گیری: یافته های این مطالعه، این فرضیه را تأیید می کند که بازگرداندن وضعیت کتف به حالت نرمال و تمرکز تمرینات بر آن ممکن است باعث کاهش درد، ناتوانی و افزایش دامنه حرکتی در افراد دارای گردن درد مزمن شود.

مقدمه: دندان پزشکی یکی از مشاغلی است که به تمرکز و دقت بالایی نیاز دارد. فلکشن سر به مدت طولانی، ابداکشن بازوها، انجام عملیات درمانی در فضای کوچک دهان بیمار و پوسچر (وضعیت) شغلی غیرقابل انعطاف از جمله فاکتورهایی هستند که دندان پزشکان را مستعد اختلالات اسکلتی- عضلانی می سازد. با این حال، به وجود آمدن وضعیت غیر طبیعی رو به جلوی سر، پیش از آغاز گردن درد یا بعد از آن، در این گروه شغلی مشخص نیست.این پژوهش به بررسی پوسچر سر در دندان پزشکان فاقد درد گردن پرداخته است. تلاش بر این بود با بررسی تغییرات وضعیت سر در دندان پزشکان قبل از وقوع درد، به یکی از علل درد گردن احتمالی این گروه شغلی در آینده پی برده شود.مواد و روش ها: در این مطالعه 41 نفر دندان پزشک (گروه آزمون) و 40 نفر غیر دندان پزشک (گروه شاهد) انتخاب شدند. بدین منظور از روش استاندارد اندازه گیری قوس گردن، جهت بررسی پوسچر سر در دو گروه، بهره گرفته شد. همچنین اطلاعات عمومی مورد نیاز از طریق پرسش نامه جمع آوری گردید.یافته ها: بین میزان قوس گردن دندان پزشکان و افراد گروه شاهد در این پژوهش هیچ اختلافی مشاهده نگردید .(P>0.05) همچنین قوس گردن بین دو گروه دندان پزشک با سابقه کاری 8-5 سال و 12-8 سال نیز با یکدیگر اختلافی نداشت (P>0.05)، تنها تفاوت در میزان قوس گردن، بین زنان و مردان دندان پزشک مشاهده گردید.(P>0.05) بحث: احتمال می رود عدم وجود اختلاف در میزان قوس گردنی گروه دندان پزشکان و گروه شاهد، به علت عدم وجود درد بوده است.

مقدمه: یکی از شایع ترین اختلالات اسکلتی-عضلانی مرتبط با کار در کارمندان اداری، درد ناحیه گردن می باشد. هدف از انجام این مطالعه، تعیین شیوع درد ناحیه گردن و شناسایی برخی از عوامل موثر بر آن در بین کارمندان اداره های مختلف استان قم می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه نوعی بررسی مقطعی است که بر روی 1500 نفر از کارمندان ادارات دولتی مختلف در استان قم انجام شده است. روش نمونه گیری در این مطالعه خوشه ای چند مرحله ای است. در این مطالعه از پرسش نامه نوردیک برای تعیین درد ناحیه گردن استفاده شده است.نتایج: شیوع درد گردن داشتند شامل: جنس (P=0.011)، مدت زمان قرار گرفتن در وضعیت فیزیکی نامناسب (P=0.001)، نوع استخدام (P<0.001)، انجام کار با کامپیوتر (P=0.010)، سابقه تصادف با وسیله نقلیه (P=0.004)، بلند شدن از پشت میز برای استراحت (P=0.005)، شرایط محیط کار از نظر کارمند (P=0.016) و انجام فعالیت بدنی (P=0.009) بودند.نتیجه گیری: بسیاری از عوامل مرتبط با درد ناحیه گردن قابل پیشگیری و کنترل می باشند. لذا انجام برنامه ریزی های صحیح در راستای بهبود شرایط محیط کار می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش این اختلال داشته باشد.

سابقه و هدف: یکی از مشکلات همراه با گردن درد، ایجاد تغییراتی در کنترل عصبی- عضلانی عضلات ناحیه گردن است. هدف از انجام مطالعه حاضر مروری نظام مند بر مطالعات گذشته ای بوده است که به بررسی تاثیر گردن درد مکانیکال مزمن بر کنترل عصبی- عضلانی عضلات ناحیه گردن پرداخته اند.مواد و روش ها: در مطالعه مروری سیستماتیک حاضر جستجوی مقالات در فاصله زمانی 1990 تا 2014 در منابع اطلاعاتی Science Direct، ProQuest، Medlib، EMBASE، Scopus، Google scholar و PubMed، انجام شد. از کلمات کلیدی Neck Pain، Motor Control، Electromyography و Cervical Muscles به عنوان کلیدواژه استفاده شد. در کل 15 مقاله،که به بررسی فعالیت الکتریکی عضلات گردن توسط الکترومیوگرافی سطحی در بیماران مبتلا به گردن درد مکانیکال مزمن پرداخته بودند، انتخاب شدند. طرح اصلی همه مقالات مورد- شاهد بود. تفاوت هایی میان مقالات از نظر روش انجام مطالعه، محل و نوع عضله مورد بررسی، تعداد نمونه و بررسی عضلات حین فعالیت های مختلف مشاهده گردید. همه مطالعات براساس طرح و عملکرد طبق جدول Hailey از A تا E رتبه بندی شدند.یافته ها: مطالعات نشان دادند که فعالیت الکتریکی عضلات عمقی گردن درگروه بیمار نسبت به گروه کنترل کاهش می یابد. هم چنین فعالیت عضلات سطحی گردن در بیماران به صورت جبرانی نسبت به افراد سالم افزایش چشمگیری خواهد داشت.استنتاج: با بروز گردن درد در استراتژی های کنترل حرکت ناحیه گردن تغییراتی ایجاد می شود. فعالیت الکتریکی لایه های مختلف عضلانی و ویژگی های ساختاری عضلات در حضور درد تغییر خواهد کرد.

سابقه و هدف: گردن درد مزمن یکی از شایع ترین مشکلات عضلانی اسکلتی است. در جمعیت عمومی، تقریبا 67 درصد افراد بزرگسال، گردن درد را در دوره ای از زندگیشان تجربه خواهند کرد. هدف این مطالعه بررسی تغییرات فعالیت الکتریکی عضلات گردن در افراد گردن درد مزمن، در حین حرکات فلکشن- اکستنشن می باشد.مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مورد- شاهدی بوده است که 22 بیمار دارای سابقه گردن درد مزمن (1.8± 23سال) و 21 فرد سالم (2.6±23 سال) که با بیماران همسان سازی شده بودند، در آن شرکت داشتند. افراد از وضعیت نشسته 5 بار حرکت فلکشن و اکستنشن کامل گردن را انجام می دادند. فعالیت میوالکتریک عضلات ارکتوراسپاین گردن و تراپزیوس فوقانی به صورت دوطرفه توسط دستگاه الکترومیوگرافی ثبت گردید. همچنین جهت بررسی تفاوت قدرت عضلانی و دامنه حرکتی در دو گروه، حداکثر قدرت ایزومتریک و دامنه حرکتی فلکشن کامل گردن ثبت گردید.یافته ها: مقدار دامنه فعالیت الکتریکی عضلات ارکتوراسپاین در فاز استاتیک اولیه و فاز فلکشن کامل در افراد گردن درد مزمن بالاتر از گروه سالم بود (p<0.05) اما تفاوت معنی داری در فعالیت عضلانی در مرحله فلکشن و اکستنشن وجود نداشت (p>0.05) هم چنین هیچ تفاوت معنی داری در فعالیت عضله تراپزیوس فوقانی بین دو گروه در حین این حرکات دیده نشد (p>0.05) حداکثر قدرت ایزومتریک عضلات ارکتوراسپاین در افراد سالم به طور معنی داری از افراد گردن درد مزمن بیشتر بوده است (p<0.05) اما دامنه حرکتی فلکشن کامل در دو گروه تفاوت معنی داری نداشت (p>0.05).استنتاج: بر طبق نتایج حاصل شده در این مطالعه، احتمالا درد موجب تغییر فعالیت میوالکتریک عضلات ستون فقرات گردن شده است. به طوری که ظاهرا عضلات اکستانسور گردن در افراد گردن درد برای حفظ کنترل بهتر مجبور هستند که با شدت بیشتری فعالیت نمایند.